RSS

Monthly Archives: July 2015

Եռաչափ մարդկանց երկիրը. երեք խաղավար՝ Աստված, լեռը և սատանան. (փաստավավերագրական ֆիլմ «Տաթև»)

«Օ՜ Զանգեզուր, օ՜ Տաթև» շարքի առաջին, երկրորդ, երրորդ և չորրորդ պատումները

collage30.thumb_1Էհեհեհե՜յ՝ ուզում է գոռալ մեր ծանր լեռները տեսնողը, իսկ մենք՝ տաթևացիք, ժամանակ չունենք. է՜հ ենք ասում, երբ հարցնում են՝ քանի տարեկան եք:  է՜հ, Աստված գնդել է մեզ անհիշելի  ժամանակներից ու էդպես թթխմոր գցել մեր վանքի գլուխը: Վանքն էլ բռնել դրել է հեթանոս Արամազդ լեռան պատվանդանին, լեռն էլ կախել ուղիղ 3392 մետրից: Մի հատ էլ շուռ է եկել, թե՝ էս սատանի կամուրջն էլ լինի ձեր փայ Աստծո ոտքերի տակ: Ա՜յ քեզ ուժեղ ռեժիսոր, էսքան հազարամյակի կենդանի դեկորներով մի տեսարան, մի կադր է ստացել: Դրա համար էլ մենք՝ տաթևացիք, տեղով մեկ կինո ենք, կինո, մի-մի շարժանկար:

Էս էլ մեր…բայց  լեզուս չի պտտվում ասեմ՝ մեր Սատանի կամուրջը։ Սովետի ժամանակ մի էքսկուրսավար էին բերել քաղաքից. դե Սովետն Աստված ունե՞ր, վանքին էքսկուրսավար չէր հասնում, սատանին հասնում էր։ Ու քաղաքից եկած էս անաստվածը դիք-դիք ցցվում էր ու անսիրտ, անհոգի, լավ ջուր արած անգիրն ասում. «Սիրելի տուրիստներ, ձեր առջև է սատանայի կամուրջը, երկարությունը 30 մետր, լայնությունը 60 մետր, ինչ-որ ժամանակ գետի ձախ քարաժայռից ժայռաբեկորներ են պոկվել և ընկել Որոտան գետի աջ ափը…»։ Իսկ երբ տուրիստներից մեկը սատանի գործերը քննող օրիորդին մի հարց էր տալիս,  սա լավ ջուր առած անգիրը մոռանում էր, գորիսերեն ասած՝ կոճը հետ էր պտտում և ծտի պես արագ թռչում վերջին նախադասության վրա՝ «ընկեր տուրիստներ, խնդրեմ, լոգանք ընդունեք, այստեղ 4 բուժիչ ավազան կա աջ զառիթափի լանջին»։ Էստեղ են ասել՝ պելը չի ամաչում, պելի տերն ամաչում ա, դե մեր պելը ձեր գիժն ա էլի։ Մի օր էլ մի իգիթ տղա,  /անունը չտամ/ հենց էստեղ, էս ծտին իջեցնում է իր սուր մագիլ կրունկներից  դուզ ներքև, այսինքն՝ այնտեղ, որի մասին սա անգիր պատմում էր, առանց այս բանը տեսնելու՝ «Դե…»:

Հեղինակ՝ ՎԱՐԴուհի Սիմոնյան

Կարդալ ավելին, սկզբնաղբյուրը՝ www.tert.am

 
Leave a comment

Posted by on July 20, 2015 in Uncategorized

 

«Օ՜, Զանգեզուր, օ՜ Տաթև». դիտել կինոն, որ կինոն չդիտի ձեզ. /վերջին սեանս/

collage30.thumb«Օ՜, Զանգեզուր, օ՜,  Տաթև» փաստավավերագրական շարքի նախորդ պատումն այստեղ:

Լեռան պես ինքնամփոփ, լուռ, իր բնագրով, քաղաքակրթությամբ, իր ողջ բնությամբ  այլաբան Տաթևն անցավ իմ աղմկոտ խոսքի դռներով, լուռ տարավ ու ներեց իր խոսքուզրույցը գրին տալու իմ բոլոր գայթակղությունները: Եվ ոչ մի արձագանք Այնտեղից՝  կատարյալ լռություն՝ խաղդ ասա, անցիր: Այն կողմում ուրիշ մարդ է, ուրիշ համբերություն է,  լեռան քար համբերություն է, մի ուրիշ սիրտուհոգի է: Ես գիտեմ, Այնտեղ արդարության դուռը երբեք չի փակվի, բայց ներողություն՝ գազ, ջուր, մանկապարտեզ, դպրոցական սպորտդահլիճ, գնդակներ, գրատախտակ, կավիճ, կաթի ու բրդի ընդունման մի կետ,  մի ատամ քաշող, մի դիակ հերձող , մի  ծնունդ ընդունող տվեք  Հայաստանի հոգևոր քաղաքակրթական կենտրոնին, սիրելիներ: Թե չէ, ինչ կարիք կար գրել այս «Օ՜ Զանգեզուր, Օ՜ Տաթև» փաստավավերագրական շարքի 6 պատումները և 6 անգամ  շարունակ պնդել նույն բանը. որ ամենավտանգավորներն իրենց սահմանադրությամբ մշակութակերպ արարածներ են և ԱՅՆՏԵՂԻՑ  է գալու այն, ինչը գալու է…

Հեղինակ՝ ՎԱՐԴուհի Սիմոնյան

Կարդալ ավելին՝ սկզբնաղբյուրը՝ www.tert.am 

 
Leave a comment

Posted by on July 19, 2015 in Uncategorized

 

Օ՜, Զանգեզուր, օ, Տաթև. զբոսաշրջային ժուռնալիզմ և մեդիաքննադատություն. /չորրորդ պատում/

«Օ՜ Զանգեզուր, օ՜ Տաթև» շարքի առաջին, երկրորդ  և երրորդ պատումները

collage111.thumbՀայաստանում  համառորեն չի երևում մեդիաարտադրանքը չափող, կտրող այնպիսի մի ճկուն գործիք, ինչպիսին մեդիաքննադատությունն է: Բայց սա ամենևին  չի նշանակում, որ հատուկ այդ թերացման պատճառով հանրային միտքը պետք է մատնվի պարապության և մանավանդ՝ խուսափի նախաձեռնությունը վերցնել իր ձեռքը: Տաթևում, օրինակ, ծավալվեցին   մեդիաքննադատական այնպիսի աշխույժ դիսկուրսներ, որոնք անգամ մաստեր կլաս կարող են ծառայել խելոք լրագրողի համար: Բայց այսքանից հետ, ինչու էր Տաթևի շուրջ կեսդարյա գլխավոր գյուղատնտեսը ժամանակ առ ժամանակ հառաչում՝ Տաթևը մեռնում է. այդպես միայն կարող էր պտտվել մեր կծոտող Բողարին խոսացնող, Եզան Սրբի համար լաց լինող մեր Բակունցի լեզուն . «Եվ այնուամենայնիվ Կյորեսը մեռնում էր, ինչպես մեռնում էր Խուռուփի ձորի վերջին կաղնին…»:

Հեղինակ՝ ՎԱՐԴուհի Սիմոնյան

Կարդալ ավելին, սկզբնաղբյուրը՝ www.tert.am

 
Leave a comment

Posted by on July 19, 2015 in Uncategorized

 

Օ՜ Զանգեզուր, Օ՜ Տաթև. փորձառական մեկ հարցաշար «Զանգեզուրի մարդկանց ու ղարիբականների» համար /երրորդ պատում/

«Օ՜ Զանգեզուր, օ՜ Տաթև» շարքի առաջին և երկրորդ պատումները

11-ամյա տղան, որին տեսա բարձր լեռան փեշին….

collage_9599.thumb-Բայց դու արդեն 11 տարի ապրում ես էս աշխարհում, ավելի շատ արդա՞ր մարդ ես հանդիպել քո կյանքում, թե՞ խարդախ, անազնիվ:

-Չէ, արդարը շատ քիչ ա, ո՞նց հանդիպեմ: Էնքան վախկոտ կա, որ սուտ ասելով ա ապրում: Որ ուժեղները շատ լինեն …չգիտեմ, կարող ա էդ վախտ արդարներն էլ շատ լինեն: Էդ դժվար հարց ա:

-Իսկ ամենահամով բանն ի՞նչն է:

-Հենա հացս ծառի տակին, եկ բացեմ, տես… Տեսա՞ր ինչ ա ամենահամովը՝ հաց-պանիր, կանաչի, ձու. հենա թարխուն էլ ունեմ, նստի է՜, էլ մուլի-շուլի մի արա,  արխային կաց, մամաս տասը ջուր լվացել ա էս կանաչին, աղջի դե եր կալ ճմոռի կեր էլի մարդավարի…

Հեղինակ՝ ՎԱՐԴուհի Սիմոնյան

Կարդալ ավելին, սկզբնաղբյուրը՝ www.tert.am

 
Leave a comment

Posted by on July 19, 2015 in Uncategorized

 

Օ՜ Զանգեզուր, օ՜ Տաթև. մշակութային շոկ /երկրորդ պատում/

«Օ՜ Զանգեզուր, օ՜ Տաթև» շարքի առաջին պատումն այստեղ

collage30.thumb_1-Ինչ էլ լաչառ ա է, վրա ա պրծել, թե էն աղջկա երեսը մաշկի, բա ես մի դրա լեզուն չիմանամ՝ ասեմ՝ յանի երկուոտնանուն լավություն անելի չի՞, սումկա ա էլի, ճղվեց-ճղվեց: Ա, ղուզի, դրան ասա ամոթ ա է, հեն է՜, էն տղամարդիկ տես ոնց են նայում, բա կնիկը տղամարդու կողքին սիրտը էդպես  բողազով դուրս կթափի՞, ամոթ ա է՜. ամոթը տվել են շանը չի կերել:

-Ա, քեզ ղուրբան, մեղք էլ ա է, երակները կռոճ-կռոճ ա արդեն դառել, մի նայի է՝ էդ հիվանդ կլինի, որ միանգամից էդպես ջղայնացավ: Բեր էս ծառի տակ, թող էս հով տեղը մի քիչ նստի, հանգստանա: Համ էլ ասա, էսօր գյուղում տարի ենք տալիս, գյուղը տխուր բանի ա, չի կարելի, որ գյուղամիջում սենց ղալմաղալ լինի, մեր նամուսը չի վերցնի էս բանը:

-Լավ, ժողովուրդ, որ տենց հարց կա, ես հեսա իրեն տանեմ մի քիչ ներքև, տեսնեմ ինչ ա ուզածը:

-Բա գյուղ ա մնացել որ, առաջ մտնում էիր խանութ, շան ոտի հետ հազար սումկա էր գնում, հիմա իսկի  նապրիմերի համար մինն էլ չկա, որ առնենք, տանք, սրա ձենը կտրցնենք:

-Այ, մարդ, սպասի գնամ տներով տամ մինը ճարեմ էլի, սա աչքիս պինդ ա բռնացրել, մինչև մինը չճարենք՝ տանք, էս աղջկա բուկը բաց չի թողնելու է՜: Քոռ մնամ է, իմ ձեռով գնաց՝ ասի մի կտոր էլ էս անտեր մնացած քաղցր լավաշան  դնեմ՝  էս օյինը եկավ գլխներիս: Բան չկա, ես մեղավոր եմ, ես էլ կգնամ մի սումկա կբերեմ կտամ իրան, դուք գործ չունեք: Գյուղում էսօր տխրություն ա, տարի ա, ամոթ ա, որ գյուղից մի ձեն դուրս գա:

Հեղինակ՝ ՎԱՐԴուհի Սիմոնյան

Կարդալ ավելին, սկզբնաղբյուրը՝ www.tert.am

 
Leave a comment

Posted by on July 19, 2015 in Uncategorized

 
 
%d bloggers like this: