RSS

Սրտաբուխ Զրույց-5

Օրական մի նոր ցավ է պատահում:                                               Էլ չի կարենում իրեն հավաքի.

Մեր տղաները հենց որ մեծանում,                                                 Գանգատ, անընդմեջ, բողոք ու տրտունջ.

Թողնում են գյուղը, մեզնից հեռանում,                                          – Ա~խր, չեմ տեսնում, դժվար եմ լսում

Անցնում են քաղաք, այնտեղ պսակվում,                                      Գլուխս է գնում, մեջքս կոտրատում,

Էլ ծնողներին սայմիշ չեն անում.                                                  Ջանս ծակծկում, ծնկներս ուռչում,

Եթե պատահի հարսիդ մոտ գնաս,                                               Ա~խ, աստվա°ծ, ինչու հոգիս չես հանում:

Էնտեղից թամամ խելագար կգաս,                                               Դե հիմա եկեք ինքներդ ասեք,

Զայրանում են միշտ ու կամանդ տալիս,                                     Կարանք հարսներին միշտ մեղադրենք

Դես-դեն մի գնա, ծպուտ մի հանիր,                                             – Սրան ինչ կասեք,- մեջ մտավ Կարոն.

Տան գործերի մեջ երբեք մի խառնվիր:                                        -Որոշ ջահելներ բան ու գործ թողած,

– Լսի°ր, այ խեղճ մարդ, գոչեց Մաղաքին,                                    Ծխախոտ, ծամոն բերանները դրած,

Հույսդ մի գցիր հարսիդ ումիդին.                                                  Նստած ուսերին խեղճ ծնողների,

Թոշակդ ստաց, զինքդ հավաքիր,                                                Իրենց օրերը օղուն են տալիս:

Եվ կամաց-կամաց ինքդ քեզ պահիր:                                          Խմում են, հարբում, դես ու դեն չափչփում

– Էդ ամենը դրուստ է, Աթուն,                                                      Ու այսպես քիչ-քիչ իրենց կործանում:

Բայց չէ որ մեծն էլ ունի թերություն:                                            Այս գեշ արարքը պետք է արգելելվի,

Շատ է անտեղի խոսում, հետևում,                                             Թե չէ նա առատ ծիլեր կարձակի:

Խորհուրդներ տալիս, հարցնում, խորանում,                            – Ես համաձայն եմ Կարոյի խոսքին,

Միշտ տանն է մնում, ամեն ինչ զննում,                                    Կանչեց մի վարորդ բանալին ձեռքին,

Սիրում է շոյվել, դիրքերից չընկնել,                                           – Եթե բոլորս նախատենք վատին

Երբեմն իշխել, եսը պաշտպանել,                                              Ու նրան հանձնենք ամբոխի դատին

Տնքում է, ճռռում, հազում ու մշշում,                                         Ինչ էլ որ լինի, նա սիրտ չի անի,

Քանի ժամանակ փուք տալիս խզզում:                                     Նման արարքը նորից կրկնի:

Վայը տարել է, թե հակառակվես դու նրա կամքին.                 -Դե° արեք էլի, էլ ինչ եք ճառում,

Թթվում է, կծվում, իսկույն սևակնում:                                      Ամեն օր իզուր էդ հարցը քննում,

Հարցը շատ պարզ է, երբ ծերանում են,                                  Դե որ ճշմարիտ ատում եք վատին,

Տեսքն ու շնորհքը ընդմիշտ կորցնում են.                               Մի մեջտեղ եկեք, ասեք ճակատին:

Երբեմն պառկած, երբեմն ոտքի,                                              – Տապ արա այ մարդ, բան ասա կարգին,

… շարունակելի…

 

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: