RSS

Սրտաբուխ Զրույց-2

Լվացք է անում, խնդրե°մ մեքենան,                                            Բա կողքիդ նստած Տարթնուց Միկին,

Խնոցի հարում, էլի մեքենան:                                                         Բանվոր Արսենը, Թումունց Սիմոնը, որսորդ Սուրենը, դերձակ Ջիվանը,

Ամեն ինչ թեթև, ամեն ինչ հագիստ,                                             Մեր Խաչատուրը, որ մեկն ասեմ.

Դեռ կգան օրեր ամենից հանգիստ:                                               Պարզ բան է, մարդիկ սիրում են կարդալ,

Հիմա տեսնում եք մեր տարեց մարդիկ                                Թե որ ասված է ինչքան շատ գիտես, այնքան ուժեղ ես.

Հների նման երկար ու բարակ հեքիաթ չեն ասում                    – Իսկ հին օրերի ապրուստի մասին

Ինչ-որ վիշապի, մարդագելերի,                                                      Ինչու չի մեկը այստեղ բան ասում,

Չար ոգիների, կախարդ պառավի,                                                 Ձայն տվեց հեռվից Թադևոս բիձան:

Կամ յոթ գլխանի դևերի մասին,                                                       Տարվա մեծ մասը մաճիցը կախված

Կլսես միայն զրույցներ ընտիր                                                         Կռիվ եմ տվել քար ու հողի հետ,

Քաջ Դավիթ Բեկի, Սասնա Դավթի                                                Քաշի, հա° քաշի, հո° ասա մատաղ,

Վարդանանց տոհմի, անհայտ Սամվելի.                                    Էնքան կռացել, ջափա ենք քաշել,

Կոմունարների, զորավարների                                                       Անասուն պահել, չոլում մեծացել,

Եվ էլի ուրիշ քաջերի մասին:                                                           Որ էլ աշխարհից բան չենք հասկացել:

Ահա այստեղ է վարպետ Մաղաքին,                                             – Էդ դեռ իր հերթին, մի նայիր դեսը,

Կտեսնես մեկ էլ գիրք, գազետ ձեռքին.                                         Տեղից պինդ կանչեց վարպետ Թևոսը:

Տնից դուրս եկած վերև է գալիս,                                                      Ես ինքս, գիտե°ք, բավական ծեր եմ,

Հենց հանդիպում է իր ուզած մարդուն,                                        Անցյալի բանը ձեզնից լավ գիտեմ,

Ձեռից բռնում է քաշում մի անկյուն                                                Ասա եղել է մի աշուն, ձմեռ

Հարցեր տալիս իրար ետևից,                                                          Որ մեր տանը նստեմ, քիչ հանգստանամ.

Պատասխան ուզում ճիշտ ու սպառիչ,                                        Մալա ու չաքուչ ղուրջինում դրած

Եվ մինչև հաստատ չի համոզվում,                                               Չափչփում էի թուրքի գյուղերում,

Իրեն այդ օրը հանգիստ չի զգում:                                                  Մինչև մի թեթև գործ էի ճարում,

– Ուստա Եղիշե, – դիմեց Ծատուրը,                                             Միսս ու ոսկորս վեր էին թափվում:

Էդ ինչու միայն շեշտում ես մեկին,                                               Գարունը գալուց մանգաղս առած

…շարունակելի…

 

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: