RSS

…պարզապես իմ մանկությունն եմ հիշել… (թարմացված)

09 Feb

Առաջին գրառումը՝ 2013թ. փետրվարի 19-ին:

Պապս Հայրենական Մեծ Պատերազմից առաջին կարգի հաշմանդամություն ձեռք բերելուց հետո վերադարձավ գյուղ ու ավելի քան 45 տարի աշխատեղ գյուղի գրադարանում:

Որպես հայրենականի հաշմանդամ նրան «Զապառոժեց» մեքենա էին պարբերաբար նվիրում՝ դա նրա 2-րդ տեղաշարժվելու միջոցն էր հենակներից հետո:

Տաթևի գրադարանում

Անցյալ դարի ժառանգություն

Այնպես էր ստացվել, որ դպրոցից տուն վերադառնալու ճանապարհը անցնում էր գրադարանի կողքով:

Միթե՞ հնարավոր էր չօգտագործել այդ հնարավորությունն ու չայցելել պապիկին՝ մի քիչ վայելել գրքերի ներկայությունը:

 Դպրոցից տուն ճանապարհին պայուսակս պապիկի մեքենայում «պահ տալով»՝  վազում էի աստիճաններով վեր… զգուշորեն բացում էի դուռը… պապիկի մոտ միշտ գյուղի մեծերն էին. նրանք կա՚մ շախմատ էին խաղում, կա՚մ նարդի ու շաշկի, կա՚մ պարզապես լռության մեջ գիրք էին կարդում…

«Բարև ձեզ» ասելով մոտենում էի պապիկին ու ակնթարթներ անց՝ անհետանում գրապահարանների շարքերում…

 Մեր գյուղի գրադարանը մոտ 10 000 միավոր գրականություն ունի…

Վերադասավորում էի գրապահարանները, մաքրում կուտակված փոշին, օգնում պապիս` քանդելով ստացված նոր գրքերի կապերը, գրանցում գրամատյանում ու դասավորում յուրաքանչյուրը իր «ժանրային» և «այբբենական» կարգով:

Ամենաերանելին` գրքի ընտրությունն էր ու իմ իսկ ձեռքով անձնական թերթիկում այն լրացնելը (2014թ. երբ նորից գրադարարնում էի թերթիկս այդպես էլ չգտա). պապիկի ստորագրելուց հետո՝ դուրս էի փախչում… հարբած գրքերի բուրմունքից …

Գրադարանի պատերին ամենուր թեմատիկ պաստառներ էին` այս կամ այն հայտնի գրողին, կամ պատմական հերոսին

Հայ գրողներին նվիրված պաստառ, լուսանկարը 2014թ. հուլիս

Հայ գրողներին նվիրված պաստառ, լուսանկարը 2014թ. հուլիս

նվիրված ասույթներով կամ փոքրիկ պատմություններով: Ցավով եմ նշում, որ այդ պատկերների ոչ մի «թվային ապացույց չկա», թերևս լուռ վկայությունը դեռ առկա է իմ ու յուրաքանչյուր ավագ սերնդի ներկայացուցչի  հուշերում /համոզված եմ/… այդ տարիները հիշում եմ մանկությունս ու պատանեկությունս գունազարդող երանությամբ:

Հետաքրքիր էր պապիս «քաղաքականությունը» համոզվելու համար՝ արդյո՞ք գիրքն ամբողջությամբ ընթերցվել է. սկսում էր հարցեր տալ՝ մեկ գրքի սկզբից, մեկ գրքի վերջից ու հանկարծ կոնկրետ հարցով բացահայտում էր, որ գիրքը լավ չէր ընթերցվել:

Ու ժամանակը ձգվում էր դեպի «հավերժ» ընթերցանություն: Ու «հավերժ» է հիշողությունը գրքերի աշխարհում…

Ամռանը, հավանաբար կայցելեմ (2014թ. այցելեցի գրադարան) գյուղ ու անպայման կգնամ գրադարան. հնարավոր է հիշողության պատառիկներ դեռևս պահպանվում են… ու ինձ կհաջողվի «թվայնացնել» այդ պատառիկները` ի պահ սերունդներին…:)

Լուսինե Հարությունյան

Հ.Գ. Լուսանկարները արված են 2014թ. հուլիսին գրադարան իմ այցելության ժամանակ

 

Tags: , , ,

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: